20160115_075546132_ios

Wat doet PTSS met je?

Het is augustus 2017. Ik ben 17 weken zwanger. Niet alleen heb ik een zeer heftig eerste trimester gekend en is mijn zwangerschap nog steeds ‘medisch’, ook heb ik in februari / maart een miskraam met uiteindelijk een curettage tot gevolg gehad. Dat maakt mij misschien in dit geval een pechvogel, maar niet bijzonder. Wel erg jammer is het, dat mijn lichaam dit niet zelf op een gezonde manier kan verwerken. Dat resulteert in post-traumatische stressklachten. Ik heb PTSS.

Je kent PTSS misschien van veteranen. Mannen en vrouwen die vreselijke dingen hebben gezien, daar angsten, aanvallen en wat al dies meer zij van hebben overgehouden. Dit zijn trauma’s met een grote T. Misschien minder bekend, is dat je ook op trauma’s met een kleine T PTSS kan ontwikkelen. Zo kwam ik daar na anderhalf jaar tobben achter, na mijn -inderdaad- traumatische bevalling. Ik ben hiervoor in therapie geweest en heb enorm veel baat gehad bij EMDR. Hier heb ik zelfs een video over gemaakt.

Inmiddels ben ik alweer terechtgekomen bij mijn psycholoog, nadat ik zelf aan de bel trok bij de gynaecoloog. Het was allemaal minder erg dan na mijn bevalling en in overleg met de psycholoog kozen we een andere route, in plaats van direct over te gaan op EMDR. Maar vandaag weet ik weer helemaal waar ik sta. De PTSS is er weer. En ik wil omschrijven wat het met mij doet, terwijl ik er nu midden in zit.

Het gaat er niet om, hoe druk mijn leven is, hoe veel ambitie ik wel of niet heb en hoe groot of klein de taken zijn die ik moet doen: PTSS zorgt ervoor dat alles veel voelt. Je kent het vast wel, je to-do-lijstje. Schrijf eens alles op dat je nog moet doen. Ook de kleine dingen. Of de dagelijkse dingen die er gewoon bij horen. Bedenk nu dat alles wat daarop staat even zwaar voelt. PTSS zorgt ervoor dat mijn hersenen hoofd- en bijzaken niet meer kunnen onderscheiden en geven me het gevoel dat alles NU moet. Want als je niet kan prioriteren dan is de reflex om alles maar te doen zodat het maar gedaan is. Het gevolg is stress. Mijn hoofd loopt om, en dat terwijl ik feitelijk niets hoef te doen. Er is geen rust en omdat het constant buzzt in mijn hoofd, is elke vraag te veel. Ook kinderen die met je willen spelen. Het breekt je hart en dat komt vervolgens ook de stress niet ten goede.

Nergens vind ik rust, omdat alle taken overal aanwezig zijn. Ben ik thuis, dan denk ik aan werk. Ben ik op werk, dan denk ik aan thuis. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel zorgt ervoor dat ik de dingen doe die ik moet doen. Maar je kan je vast voorstellen dat dat een klap aan energie kost. Die niet goed aan wordt gevuld omdat ik nergens rust vind.

Het zijn niet alleen taken, het is ook de verantwoordelijkheid die je voelt naar allerlei partijen, de persoon die je wilt zijn naar je kinderen, man, vrienden en familie toe. Omdat het niet vanzelf gaat nu, loop ik de hele dag lijstjes langs in mijn hoofd: vergeet ik niemand? En dan nog is dat niet bevredigend, want ik weet het gewoon niet zeker. Misschien vergeet ik iemand. De automatische piloot staat even uit en ik doe alles handmatig. Of denk alles handmatig, zeg maar.

Het kan per dag verschillen, maar ik ben nooit echt helemaal mijn goed functionerende zelf. Ik heb het volste vertrouwen in de therapie die me zo goed heeft geholpen de vorige keer, maar daar moet ik nog een paar weken op wachten. Tot die tijd een plan de campagne maken en proberen zo weinig mogelijk aan mijn hoofd te hebben.

PTSS kan denk ik voor iedereen verschillend tot uiting komen, dit is mijn ding in elk geval. Misschien zocht je op Google op ervaringen met PTSS en kwam je net als ik alleen op de echt complexe en dramatische gevallen uit. Hopelijk heb je mijn verhaaltje dus ook gevonden en heb je er wat aan, ik hoop dat ik er zelf ook wat aan hebt door het opgeschreven te hebben.