5mei17

Lastiggevallen? Lastige gevallen…

Vandaag liep ik van de Dorpsstraat naar het Stadshart in mijn eentje. Onderweg nam ik een shortcut tussen huizen en flats door. In mijn rechterooghoek zag ik een man lopen met zijn hond.

De paden liepen zodanig dat we op een zeker moment op hetzelfde kruispunt uit zouden komen. Uit gewoonte, maar ook omdat hij zonder enige terughoudendheid mijn kant op keek, keek ik af en toe vanuit mijn ooghoek waar hij was. Ik beende behoorlijk door en zag tot mijn tevredenheid dat ik eerder bij de kruising was dan hij.

Op het moment dat ik voor hem uitliep, zo’n meter of tien, hoorde ik: je mag mijn nummer wel hoor.

You’ve got to be kidding me gast..

Ik reageerde niet. De man zei toen op een toon alsof ik flauw deed: grapjeeeee..

Ik stopte. Draaide me om en zei: waar is dit nou voor nodig? Waarom moet je mij nou lastigvallen?
De man vond dat ik mij niet moest aanstellen.
Na een woordenwisseling zei ik tegen hem: je moet eens een keer ophouden met dit soort dingen, dan lukt het je misschien een keer wel.
Daarna liep ik weg. Riep hij nog na dat hij een bloedmooie vriendin zou hebben. Yeah oke whatever.

Een paar meter verderop rolden de tranen over mijn wangen. Ik voelde me zo in mijn personal space aangetast. Ik ben niet eens de knapste dame die er rondloopt, maar heb mij altijd zelfbewust gevoeld bij mannen alleen in de buurt. Mannen die zoiets uitstralen, waarvan je verdomme al weet dat ze iets gaan roepen. Of op zijn minst denken.

Het is toch al kansloos dat ik met voorbehoud over die paadjes loop, hem in de gaten houd vanuit mijn ooghoeken. Alles ingegeven door eerdere ervaringen en de vibes die zo’n man uitstraalt. Je vertelt jezelf dan ook dat het wel mee zal vallen, dat je spoken ziet, dat je overdrijft. En wat blijkt? Het wordt bevestigd on the spot. Zo’n lulhannes moet dan iets zeggen.

Technisch gezien is er niets aan de hand. Hij heeft niet eens een oneerbaar voorstel gedaan of zoiets. Maar het zijn nu net deze mannen die er al voor zorgen dat je ALTIJD op je hoede bent. Dat je alvast ervan uitgaat dat er iets gebeurt waar je je niet prettig bij voelt. Ik weet zo zeker dat ik niet de enige ben die dit gedrag zo ervaart. Er zullen vrouwen zijn die dit leuk vinden, maar ik weet heel heel zeker dat dit maar een klein percentage is. En daarom vind ik dat ik mij absoluut niet aanstel.

Hoeveel vrouwen zijn dagelijks op hun hoede?

Hoeveel van jullie zijn op je hoede in zo’n situatie?

Het is toch al compleet ziek dat je op eieren gaat lopen omdat je wéét dat er iets gaat gebeuren waardoor jij je niet prettig voelt? Dat je niet in alle vrijheid rustig over straat kunt lopen? Ik heb dit altijd al gevoeld, maar sinds ik de ervaringen en acties van Cynthia, een grote blogger en vlogger, rondom dit fenomeen volg, ben ik er met andere ogen naar gaan kijken. Dat je op deze manier als vrouw in je vrijheid beperkt wordt
IS
NIET
FAIR!

En ook zo niet nodig! En: niet jouw schuld. De wereld zit zo in elkaar. Weet je, ik zat laatst tegenover een oude man, bij de sjoelvereniging van mijn moeder (ja echt) en hij vroeg uiterst vriendelijk: komt u ook om te sjoelen? Dat een man die 60 jaar ouder is dan ik deze omgangsvorm gebruikte richting mij, was zo’n verademing. Geïnteresseerd. Oprecht aardig. Pure gelijkwaardigheid. En de u-vorm is toch geweldig? Let op: ik zeg niet dat alle 30-something mannen mij dan ook maar met u moeten aanspreken. Maar aardig zijn en -met het gevaar een containerbegrip te noemen- respect tonen tegenover vrouwen is toch niet zo moeilijk?

Ik weet zeker dat ik in deze blog heel veel open eindjes laat. Ik vind wat van die open eindjes maar dan wordt het zo’n lang verhaal. Het punt dat ik wil maken is, is dat ik heel graag van mijn ‘op mijn hoede zijn’-gedrag af wil. Daar heb ik zelf een hele grote rol in, maar het wordt wel heel heel lastig als dit blijft voorkomen.

3 thoughts on “Lastiggevallen? Lastige gevallen…

  1. Er zijn nog 2 open plekken bij die club voor volgend seizoen……dussssss 😉

Comments are closed.