20160115_075546132_ios

Partiële mola-zwangerschap – deel 3

Deel 3 en het laatste deel in het verhaal over mijn partiële mola-zwangerschap. Met mijn cyclus is alles weer goedgekomen, dat bewijst de geboorte van onze kerngezonde zoon Mason wel. Maar het had wel consequenties op wat ik moest doen, wat ons werd aangeraden en welke keuzes we moesten maken.

Na het goede bericht van de hcg-waarde die laag genoeg was, vertelde de gynaecoloog mij dat ik gerust weer zwanger mocht worden (dat overigens later door een andere gynaecoloog werd tegengesproken) maar dat ik bij een volgende zo snel mogelijk moest langskomen voor een echo. De kans dat het weer zou gebeuren bij mij is slechts 1% meer dan die bij ieder ander, maar ik vond het zelf ook wel prettig dat me die mogelijkheid geboden werd.

Overigens wist ik ook dat je in principe niet zwanger mocht worden tot een half jaar of soms zelfs een jaar nadat je waardes laag genoeg waren. Maar hij zei dat het bij mij niet zo’n vaart zou lopen. De reden is namelijk dat woekerend weefsel kán (nadruk op kan) ontwikkelen tot een tumor. Als de cellen in je bloedbaan komen en zich ergens anders in je lichaam hechten bijvoorbeeld. Zo is longweefsel schijnbaar vergelijkbaar met baarmoederweefsel. De enige manier waarop je woekerende placentacellen kunt opmerken is je hcg-waarde die nog aanwezig is. En als jij al snel weer zwanger bent, kun je niet het onderscheid maken tussen het hcg dat van de ‘nieuwe’ placenta afkomstig is of hcg dat van het oude woekerende potentieel kankergevoelige placentaweefsel komt. Vrouwen waarvan de waarde toeneemt (bij mij nam het dus vanzelf af) krijgen een extra, uitgebreidere curettage of soms zelfs medicijnen die aan chemotherapie gelieerd zijn. Serieus heftig dus! Disclaimer bij deze info: ik ben geen expert en heb je vragen, stel die dan vooral aan je gynaecoloog en trek geen conclusies aan de hand van wat ik zeg. Je weet in elk geval waarover je vragen kunt stellen.

Een volgende zwangerschap kwam tweeëneenhalf jaar later, met Sjors dus. Vrij gauw nadat ik wist dat ik zwanger was, heb ik een afspraak gepland bij de gynaecoloog, maar dan wel de arts die mijn curettage had gedaan. Mijn ‘eigen’ gyn vond ik niet erg prettig, de vragen die ik stelde vond hij maar vervelend, voelde ik en ik wil graag dingen weten zodat ik ze niet zelf hoef uit te zoeken. Bleek dat die man er al niet meer werkte dus mja..

Afijn, ik was zeven weken zwanger en kreeg een eerste echo. Spannend, want wat zou ze zien. Een klein vormpje verscheen op het scherm en we zagen heel klein een knipperlichtje. Bijzonder voor me, want daar was dan een kloppend hartje en natuurlijk een enorme geruststelling dat de gyn vertelde dat wat zij zag, voor de periode normaal was.

Twee weken later mocht ik weer en daar was hij weer hoor, groter, met groter knipperlichtje, dopjes als armpjes en beentjes en gezellig wiebelend. Wat een opluchting! De gyn gaf mij de keuze of ik in het ziekenhuis bij de Verloskunde wilde blijven of naar de reguliere verloskundigen wilde. Na even nadenken wilde ik het liefst een zo normaal mogelijk proces en dus zei ik het ziekenhuis gedag.

Tijdens de intake bij de verloskundige kwam het vervolgens ter sprake. Dit verhaal en de combinatie met andere factoren lieten haar besluiten om onze situatie even te bespreken met haar collega’s en een paar dagen later liet ze ons weten dat ze ons een uitgebreide 20-weken-echo aanraadde, een GUO of: geavanceerd ultrageluid onderzoek. Je moet dan naar een ziekenhuis met meer gespecialiseerde apparatuur en ze kijken net even wat secuurder naar de delen die aandacht verdienen. Waar je baby meer risico loopt. Dat advies hebben we aangenomen. Ik kan het dus niet vergelijken met een gewone 20-weken-echo maar gelukkig werd ook daar door de specialist aangegeven dat zij geen zichtbare afwijkingen had geregistreerd en dat op dat moment in principe alles goed was (of hoe ze dat ook mooi medisch-juridisch omschrijven).

Dat was eigenlijk het laatste praktische punt waarop ik met mijn eerdere zwangerschap geconfronteerd werd en ook het einde van mijn verhaal hierover. Ik ben in november 2014 bevallen van een gezonde jongen die op geen enkele manier hinder heeft ondervonden van eerdere gebeurtenissen. Als je me kent, dan zul je misschien denken dat deze artikelen feitelijk zijn omschreven, terwijl ik best wel gevoelig ben. Dat klopt ook want ik heb bewust de emotie er een beetje buiten gehouden omdat ik die graag nog voor mezelf en mijn kleintje hou. Maar ik vond het nu wel het moment om het feitelijke verhaal te delen. Misschien heb je het gelezen en weet je gewoon iets meer. Misschien zit je er wel middenin en zoek je verhalen. Mijn verhaal kan je in elk geval in de positieve hoek zetten, weet je, het is naar en je hebt dikke dikke pech. Maar het enige wat je kan doen is vooruitkijken en trots zijn op jouw kindje dat het heeft geprobeerd.

Liefs,
IJlien

3 thoughts on “Partiële mola-zwangerschap – deel 3

  1. Wat fijn dat je bij de zwangerschap van Mason goed in de gaten gehouden werd en er een GUO gepland werd. Hier was dat niet nodig maar alle controles vinden wel in het ziekenhuis plaats, zo ook de bevalling. Goed dat je het allemaal deelt lieverd, ook al is de emotie eruit. Je helpt met je verhaal wel anderen!

    • Bedankt voor je lieve reactie elke keer Anita! Ik vond het ook prettig dat we de mogelijkheid voor de GUO kregen, het zal jou vast ook geruststellen dat er wat extra op je gelet wordt. Nog een paar weekjes :)

Comments are closed.