20140320_121557000_ios

Partiële mola-zwangerschap – deel 1

Deze decemberblogmaand val ik maar meteen met de deur in huis. Ik spreek er weinig over omdat ik dit een erg persoonlijk onderwerp vind, maar ik denk dat ik er nu wel klaar voor ben. In 2011 heb ik een miskraam gehad vanwege een partiële mola-zwangerschap.

Het persoonlijke zit hem er vooral in dat ik erg veel waarde hecht aan de privacy van mijn kinderen. Dat klinkt tegenstrijdig he met een blog en YouTube-kanaal maar daar zal ik in een ander artikel nog weleens op terugkomen. Back to reality.

In het najaar van 2011 was ik zwanger, ik was toen net getrouwd. Met een andere man dan met wie ik nu ben (maar daar zal ik later ook nog wel een keer op ingaan). Met 10 weken liet ik een combinatietest doen, daar hoorde een echo bij. Nog geen seconde lag ik op de stoel, het apparaat werd op mijn buik gezet en de echoscopist zei doodleuk: oh dat is niet goed.

Ze noemen dat een missed abortion. Je kindje leeft niet meer, maar je hebt nog geen miskraam gehad, het zit er allemaal nog. Ik had gelukkig nog de tegenwoordigheid van geest om een afdruk van de echo te vragen.

Ik kreeg drie keuzes van de verloskundige. Ik mocht afwachten tot het proces zelf zou starten (hell no), ik mocht naar het ziekenhuis om gecuretteerd te worden of ik kon pillen slikken die de miskraam zouden opwekken. Ik koos voor het laatst. In het ziekenhuis nam ik de pil, een soort reuma-medicijn dat als bijwerking heeft dat het miskramen veroorzaakt, en nadat ik na twee uur geen hoge bloeddruk had gekregen, mocht ik naar huis. En daar werd ik ziek, zo ziek ben ik nog nooit geweest. Zo ongelofelijk misselijk.

Na 24 uur was er nog niets gebeurd en mocht ik een tweede pil innemen. Die heb ik met moeite 30 minuten binnengehouden, maar daarna kwam er iets los. Helaas bleek na controle dat ik niet alles kwijt was. I quote de gynaecoloog: ‘oh dat zit nog helemaal vol.’  Top.

Mijn curettage werd gepland, ik moest als de wiedeweerga bloed laten prikken en naar de anesthesist. Het hele proces van die dag heb ik als erg warm ervaren. De verpleegkundigen en de arts waren enorm lief, en zo begripvol. Je mag kiezen tussen een ruggenprik (hell no 2) en volledige narcose en ik koos voor dat laatste. Ik voelde nog wel de koude vloeistof in mijn arm gaan, dat is niet zo naar als dat het klinkt trouwens, en daarna was ik weg. Wat ik me als eerste herinnerde waren de harttoonpiepjes van het apparaat naast mijn hoofd, daarna een beetje krampgevoel en een helemaal weggedoken in warme dekens. Ik moest langer op de uitslaapkamer blijven omdat mijn bloeddruk te laag was en eerlijk gezegd genoot ik wel van dat niemandsland. Even wat langer bijkomen, de zaken op een rijtje zetten en toen ik eenmaal op mijn kamer was, mocht ik al vrij gauw naar huis om verder te herstellen. So far so good, maar al gauw bleek dat er meer aan de hand was.

Morgen verder met deel 2.

2 thoughts on “Partiële mola-zwangerschap – deel 1

  1. Wat goed dat je het nu online plaatst meis! Het blijven moeilijke gebeurtenissen maar erover praten helpt echt! Had nog nooit van partiele mola gehoord maar heftig dat er zoveel complicaties waren! <3

    • Dank voor je lieve reactie! Erover praten helpt zeker, maar ik vind het zo online delen toch wel impact hebben op mezelf. Maar wie weet help ik er iemand mee en ik krijg ook hele lieve reacties dus dat is fijn xx

Comments are closed.